Story of my life - Rozdział 2

Jako że kościół i mój dom dzieliło tylko trzy przecznicę, do Domu Bożego doszliśmy szybko. Weszliśmy przez główne i zarazem jedyne wejście nie licząc tego do zakrystii, do którego tylko wielmożny Peter miał dostęp. Nie mogłem uwierzyć, że było tam tyle ludzi, praktycznie nie było już wolnych miejsc siedzących. Jednak zauważyłem lukę w ławce w czwartym rzędzie, poszedłem usiąść a mama ze mną. Po chwili siedzenia w kościele rozległ się głos jakiejś dziewczyny z chóru, spojrzałem na grupkę stojących ludzi przy ołtarzu i szukałem wzrokiem tej, której ma taki wyrazisty głos, jednak po tym, co zobaczyłem zacząłem żałować żeby wiedzieć, kto to taki. Mogłem się domyślić, że to przykładna córeczka naszego pastora Sara Shirley. Była to niska dziewczyna o szczerych, brązowych oczach a włosy miała koloru słońca, nie dosłownie po prostu ciemny blond. Zawsze skromna i zawsze posłuszna ojcu. Chyba nigdy nie miała chłopaka, choć miała w sobie iskierkę kobiecości widocznie tylko ja to dostrzegałem. Ona również miała 17 lat a co gorsza chodziła również ze mną do klasy. Podczas gdy Sara śpiewała pieśń religijną wszyscy wstali, ja również jednak nie czułem takiej potrzeby, ale wstałem dla mamy. Po krótkiej chwili, kiedy zapadła cisza przy ołtarzu ujrzałem mężczyznę był wysoki, szczupły, miał siwe gęste włosy, ubrany był w szarą koszulę, czarne kanty i czarne eleganckie buty a w rękach trzymał Biblię. Jak myślicie, kto to był? Tak to nikt inny jak Peter Shirley ojciec Sary i jedyny pastor w naszej parafii. Mówię wam był z niego kawał zgreda, zawsze, gdy ktoś coś zrobił mówił o nim na kazaniu podczas niedzielnej mszy. Sara była jedynaczką i dla niego wszystkim, co dziwne nigdy nie miał drugiej żony, bo musicie wiedzieć, że jego żona i matka ich córki nie żyła już bardzo długo, lecz nikt nie wie jak zmarła wszyscy bali się zapytać Peter’a bo on nie lubi o tym rozmawiać a ze Sarą nikt się nie zadawał no może z wyjątkiem kujonów, a ich to nie obchodziło. Oni byli inni. Peter zaczął czytać kazanie nawet nie zorientowałem się przez to moje myślenie o Sarze, jaką dużą część mszy mnie ominęło. Kiedy słuchałem tego co Wielmożny mówi o tym jaka nauka jest ważna, co wyniesiemy ze szkoły to śmiać i zarazem płakać mi się chciało, choć nie wiem czemu. Kiedy msza dobiegła końca razem z mamą wyszliśmy z kościoła i udaliśmy się w stronę domu. Po drodze spotkaliśmy mojego kumpla, Erica, ale o nim również później pomówię. Gdy prawie dochodziliśmy do domu mama widząc moje zamyślenie zagadnęła do mnie: Louis? – Tak? Odparłem – Coś Cię trapi? – Nie, wszystko w porządku. Jednak muszę się przyznać, że rozmyślałem o tym, o czym powiedział mi Eric podczas drogi powrotnej.

Weszliśmy do domu, po czym poszedłem na górę do swojego pokoju. Kiedy wchodziłem po schodach mama krzyknęła do mnie że mnie zawoła na obiad a ja jej odpowiedziałem moim słynnym „dobrze”, słynnym bo często tego słowa używałem podczas rozmowy. Wszedłem do pokoju włączyłem muzykę był to ciężki rock, więc nie wszyscy tego lubili a jak Biblia nakazuję trzeba liczyć się z innymi. Usiadłem na łóżku i myślałem nad tym, co powiedział Mi Eric, a powiedział mi coś ważnego. Ciekawi jesteście, co? Powiedział mi o tym, że Katie rozpuściła plotkę o mnie wszystkim, co chodzą do mojej szkoły, czyli praktycznie wszystkim młodym ludziom w Aberdeen. Już wyobrażałem sobie, co to jutro będzie w szkole. Ale wiedziałem jedno, że Katie zrobiła to z zemsty, bo to ja ją rzuciłem. Nadszedł czas, aby to, sobie wyjaśnić raz na zawsze!!!