Story of my life - Rozdział 3

Nadszedł ten dzień poniedziałek obudził mnie budzik, który dzwonił już o ósmej rano. W duchu powiedziałem sobie „Boże, za jakie grzechy”? Wiem, głupie pytanie kierowane do Boga, choć w niego nie wierzyłem, ale się modliłem. Przyznam, że moja wiara była naprawdę nieźle pokręcona do czasu. Wstałem z łóżka, ale uwierzcie mi nie przyszło Mi to z lekkością myśląc, że już dziś wrócę do szkoły. Ach, gdyby to wakacje trwały dziesięć miesięcy a szkoła dwa byłbym szczęśliwy. Jak co dzień poszedłem do łazienki umyć zęby cały czas myśląc o Katie dlatego że jeszcze nie wiedziałem co tak naprawdę Mi zrobiła. Gdy wychodziłem z łazienki usłyszałem głos mojej mamy, co prawda była rannym ptaszkiem i nie było by w tym nic dziwnego, że jest w kuchni, ale usłyszałem też męski głos domyślałem się, kto to jest. Byłem już w kuchni, gdy uwiadomiłem sobie, że nie myliłem się, to był mój ojciec. Pierwsze słowa, jakie usłyszałem od niego to były: - No synu, ostatni rok w tej szkole mam nadzieję, że będziesz miał lepsze oceny niż w poprzednim? Słowa te wywarły na mnie ogromny szok, nie widzieliśmy się dwa miesiące a on mi wyjeżdża z jakimiś nadziejami? Chociaż że mój ojciec był chamem to czułem przed nim respekt, w końcu to mój ojciec. - Z pewnością. Odparłem. Powiedziałem to z takim sarkazmem, że nie macie pojęcia. Ojciec poczuł to jak chłodno go „przywitałem”, Chociaż nie wiem czy mogłem to nazwać przywitaniem. Nie chciało mi się przebywać w jednym pomieszczeniu z tym człowiekiem, on już kompletnie zapomniał o roli ojcowskiej. Poszedłem z powrotem do mojego pokoju. Otworzywszy moją garderobę wybrałem najlepszą koszulę, jaką miałem i mój jedyny szaro-niebieski garnitur. Wsunąłem buty i wyszedłem na rozpoczęcie roku. Wychodząc krzyknąłem – Pa, Mamo! – Cześć. Odpowiedziała. Chciałbym zobaczyć minę mojego ojca, kiedy to tylko z mamą się pożegnałem. Zmierzając ku szkolę zobaczyłem Erica. Eric to wysoki, ciemny blondyn, dobrze zbudowany w końcu gra w szkolnej drużynie futbolowej. Zawołałem go on się odwrócił i poczekał aż do niego dojdę. W tym momencie poszedłem na rozpoczęcie razem z nim. Nie przeszliśmy może z 300 metrów, kiedy zapytałem się go skąd wie o tej plotce Katie? Coś tam zaczął kit wciskać, że od brata kolegi, jednak ja już wiedziałem, że coś jest nie tak. Z kolei nie chciałem dalej drążyć tego tematu, dlatego że zbliżaliśmy się do szkoły. Nasza szkoła była dosyć duża mieliśmy dwie sale gimnastyczne, boisko futbolowe, po dwie pracownie jednego przedmiotu, dużą stołówkę i bibliotekę a co więcej nasza szkoła była połączona z podstawówką. Weszliśmy razem z Ericiem do sali teatralnej gdzie miał rozpocząć się apel z okazji nowego roku szkolnego. Uroczystość zaczęła się hymnem szkoły, po czym przemówił nasz dyrektor John Sullivan. Swoją drogą nasz dyrektor był surowy, ale dało się z nim normalnie pogadać jak z nauczycielem. Akurat miałem szczęście, że obok mnie usiadła Katie mogłem z nią szeptem porozmawiać, kiedy nasz dyrcio gadał swoje głupoty. Kiedy skończyliśmy nasza rozmowę dyrektor skończył czytać kartkę którą miał przed swoim nosem. Na koniec jeszcze raz usłyszeliśmy hymn, tym razem nie szkoły, ale Stanów Zjednoczonych. Co było najlepsze nie odtworzono go z płyty ale zaśpiewała go nie kto inny jak Sara Shirley. Znowu mnie zatkało jej głos był naprawdę niezły. Kiedy Sara skończyła śpiewać wszyscy wstali i skierowali się do wyjścia. Na zewnątrz zagadałem do Erica bo co się okazało Katie wcale nic na mnie nie nagadała, tylko to były jakieś chore fanaberie mojego kumpla. Właściwie mogłem się tego spodziewać, bo chociaż był moim najlepszym kumplem to potrafił wbić mi nóż w plecy. Pogadałem z tym o nim jak się okazało to miał być żart szkoda, że mnie on nie ubawił. Skierowaliśmy się ku naszym domom Eric skręcił w kilka przecznic bliżej, ja szedłem jeszcze kawałek. Wszedłem do domu oczywiście mojego tatusia już w nim nie było - Ojca nie ma? Spytałem się mamy. – Nie pojechał w delegację. Odparła – Cóż mogłem się tego spodziewać. –Wiesz jaki on jest!? Wtrąciła mama. – Wiem, wstrętnym egoistą. Odparłem. Po czym poszedłem na górę do swojego pokoju cały czas rozmyślając nad Sarą. Dziś wyglądała zupełnie inaczej. Miała rozpuszczone włosy a nie jak zwykle spięte w kok i co ważniejsze miła makijaż, co prawda łagodny, ale jaki dawał efekt. Peter zawsze zabraniał się córce malować aż tu nagle. No nic musiałem się przygotować na nowy rok szkolny. Ojciec miał rację muszę mieć lepsze oceny w tym roku.