Story of my life - Rozdział 6

Fabuła przedstawienia miała wyglądać następująco: Młody, bogaty biznesmen siedzi przy barze, załamany tym że nie ma przyjaciół i topi swe smutki w alkoholu zrywa z nim jego narzeczona a on sam myśli nad samobójstwem. Jednak do baru przychodzi piękna, tajemnicza piosenkarka która po krótkiej chwili daje do zrozumienia mężczyźnie żeby zaczął walczyć o to co w życiu jest najlepsze czyli miłość i przyjaźń. Uświadamia go tym pewną piosenką. No oczywiście tym mężczyzną miałem być ja, a piosenkarką Sara. Rozpoczął się właśnie październik, więc musieliśmy zacząć próby dlatego że premiera przedstawienia miała odbyć się pierwszego grudnia w sali teatralnej, na tej samej co rozpoczęcie roku. Dziś odbyła się pierwsza próba, mój tekst był bardzo długi, po pewnym czasie zaczęło się tam robić nudno, cały czas wałkowaliśmy pierwszą scenę a było ich dwanaście. Jako że chyba jedyny z tego towarzystwa miałem poczucie humoru więc zacząłem trochę przekręcać tekst, nie odbyło się bez uwag panny Barkley. Wróciłem do domu, zjadłem kolację i wziąłem się do tekstu jakoś nic mi się nie wpajało. Znacznie było by mi łatwiej gdybym uczył się tekstu z kimś to znaczy z kimś kto zna rolę piosenkarki bo to z nią miałem najwięcej kwestii. Poprosiłem nawet mamę aby czytała kwestię Sary ale uwierzcie mi ciężko było mówić własnej matce „Kocham Cię nad życie” Tak więc musiałem znaleźć inny sposób na nauczenie się tekstu z kimś innym a na Erica nie miałem co liczyć, pomyślałem o tym abym przećwiczyć to ze Sarą w końcu ona nie jest taka zła, ale co by pomyśleli koledzy że zadaję się z Sarą nikt jej nie lubił. No ale nie miałem innego wyjścia inaczej nie nauczę się tekstu. Nazajutrz poszedłem do szkoły, była długa przerwa Eric, Katie i inni byli na stołówce a ja musiałem poszukać Sary ale tak żeby nikt nie widział że z nią rozmawiam. Przypomniałem sobie że zazwyczaj na tej przerwie siedzi w bibliotece tak więc zebrałem się i poszedłem na dół do czytelni. Nie myliłem się Sara siedziała daleko od ludzi przy ostatnim stoliku pod oknem. - Cześć Sara. Zapytałem – Hej Louis. Odparła z uśmiechem na twarzy. - Co robisz? - Czytam książkę pewnego europejskiego pisarza o życiu to już 23 tom. - Tak? A ile ich jest. Zapytałem -Sto. Odrzekła – Widzisz Saro mam problem nie mogę nauczyć się tekstu, czy mogli byśmy spotykać się po szkolę i ćwiczyć go razem? - Hmm... Louis Wilson prosi o pomoc. Dobrze zrobię to ale pod jednym warunkiem!? - Jakim? Zapytałem ze zdziwieniem. - Obiecaj mi że się we mnie nie zakochasz? Wiedziałem że się w niej nie zakocham więc jej warunek nie był trudny do spełnienia. Więc się zgodziłem. - To bądź u mnie o czwartej.

- Będę na pewno. Odrzekłem. Nadeszła godzina czwarta stałem przed drzwiami domu państwa Shirleyów i zbierałem się na odwagę aby zapukać do nich. W końcu to zrobiłem, otworzyła mi Sara, jako że była to ciepła jesień kazała mi usiąść na jednym z krzeseł stojącym na końcu werandy. Po chwil doszła do mnie Sara. Omawialiśmy kwestie jedną po drugiej kiedy jej ojciec Peter stał przy oknie i się nam przyglądał, chyba myślał że go nie widać. Dochodziła właśnie ósma wieczorem, więc musiałem wracać do domu. Nazajutrz na przerwie w szkole podeszła do mnie Sara – To co dziś o czwartej u mnie? Jako że stałem obok Erica nie mogłem zdradzić się że spotykam ze Sarą. - Chyba śnisz! Odparłem Ona nic nie powiedziała, zwiesiła tylko głowę i odeszła, wiedziałem że zrobiłem jej przykrość. Po lekcjach postanowiłem iść do Sary i ją przeprosić, po drodze wszedłem do kwiaciarni i kupiłem jej duży bukiet róż. Zapukałem i tak jak wczoraj otworzyła mi drzwi ona. -Przepraszam Powiedziałem skruszony – Przepraszam? Bawisz się moimi uczuciami i mówisz przepraszam? Odkrzyknęła – Zrozum Saro nie możemy się przyjaźnić! Sara wzięła kwiaty i wybaczyła mi moje zachowanie. Wiedziałem że mogę znowu do niej przychodzić po lekcjach