Story of my life - Rozdział 7

Do premiery przedstawienia zostało tylko kilka dni, był listopad czyli późna, zimna jesień a ja nadal ze Sarą uczyliśmy się tekstów na werandzie tylko dlatego że jej ojca nie ma często w domu, a Sara nie mogła wpuszczać ludzi bez jego zgody. Tak więc był to poniedziałek, nadal razem uczyliśmy się tekstów ale tym razem umieliśmy już wszystko i mówiliśmy całe kwestie z pamięci sporadycznie zaglądając do tekstów. Tego dnia zdarzyło się coś niesamowitego, otóż Sara po raz pierwszy wpuściła mnie do swego domu ale jak się później okazało wpuściła mnie dlatego że jej ojciec Piter stwierdził że jego córka nie może się przeziębić a uwierzcie mi jesień była wtedy sroga. Zastanawiało mnie tylko jedno dlaczego aż tak nagle Piter nie kazał nam się uczyć razem na dworze? Może miał większa kontrolę? Nie wiem. Wracając do opowieści, kiedy po raz pierwszy wszedłem do ich domu moim oczom ukazały się prawdziwe oblicza wiary w Boga, salon był nie wielki pod jedną ścianą stała sofa, naprzeciwko dwa fotele, między nimi mały szklany stolik, a pod oknem na ulicę stała mała komoda jednak to co przykuło moją największą uwagę to, to że na każdej ścianie, były jakieś przedmioty święte czyli krzyżyki, wizerunek Papierza, i najlepsze, na komodzie stało kilka zdjęć, na jednym była wysoka, piękna, kobieta. Zapatrzony w zdjęcie nie słyszałem jak do pokoju weszła Sara – Piękna co? Spytała – Tak piękna. - To moja mama. - Jest bardzo podobna do Ciebie. Odrzekłem – Ojciec mówi to samo. Bo była to prawda, matka Sary była bardzo podobna do jej samej, mógłbym śmiało stwierdzić że to ona sama. Po chwili milczenia odwróciłem się do niej – Saro, dziękuję Ci za to że zgodziłaś się mi pomóc z tekstem. - Nie ma za co Louis, Pan Bóg kazał nam sobie pomagać nawzajem. Odrzekła. Ja z wielką nieśmiałością zapytałem – Mógłbym coś dla Ciebie zrobić? Sara kiwnęła głową że „nie”, ale po chwili rzekła – A, właściwie to możesz coś dla mnie zrobić, pójść ze mną do dyrektora sierocińca i wręczyć mu pieniądze które zebrałam z losów, a przy okazji odwiedzić jego podopiecznych?

- Oczywiście pojadę z Tobą. Nie mogłem odmówić Sarze za to że mi pomogła. Kilka dni później umówiłem się że pojedziemy autem mojej mamy. Zgodnie z godziną podjechałem pod jej dom. Sara po chwili wyszła z domu, wyglądała bardzo ładnie ubrała się w czerwony sweter, spodnie, eleganckie buty a co najważniejsze miała rozpięte włosy wyglądała naprawdę ślicznie. Wsiadła do samochodu i w milczeniu odjechaliśmy. Jako że do sierocińca mieliśmy zaledwie piętnaście minut drogi to szybko zajechaliśmy. Najpierw odwiedziliśmy dyrektora, żebyście widzieli jak się cieszył chociaż że nie było tego wiele bo tylko 200 dolarów, ale i tak był niezmiernie zadowolony. Następnie poszliśmy do świetlicy w której akurat siedziały dzieci, po raz pierwszy uroniłem łzę. Bowiem zrobiło mi się żal z tych maluchów, nie dość że nie miały rodziców to jeszcze musieli spać, żyć w takich warunkach. Sierociniec był biedny nawet sam dyrektor inwestował w niego ze swoich prywatnych pieniędzy. Wszedłem a na środku stały trzy-czteroosobowe stoliki, w rogu półka z kilkoma grami planszowymi, a dzieci same siedziały na podłodze. Kiedy zobaczyli nas jak weszliśmy to od razu do nas przybiegli, nawet do mnie choć w ogóle mnie nie znali to i tak się do mnie przytuliły. Czułem się tak jak nigdy, to było niesamowite. Siedzieliśmy z nimi jeszcze cały wieczór i rozmawialiśmy o różnych rzeczach, ale zrobiło się późno i dzieci musiały już iść spać. My oczywiście się z nimi pożegnaliśmy i wyszliśmy. Odwiozłem Sarę do domu po czym wysiadając z samochodu rzekła – Dziękuję Louis, nawet nie wiesz jaką mi i tym dzieciom sprawiłeś radość przychodząc tam ze mną, jeszcze raz bardzo Ci dziękuję. - Ja również. Odparłem Po czym Sara zmierzając do domu spotkała ojca, dyskutowali nad czymś ale nie słyszałem o czym. Weszli do domu a ja wróciłem do swojego. To był cudowny dzień....