Story of my life - Rozdział 5

Nadszedł poniedziałek, dziś miałem wszystkiego się dowiedzieć jak będą wyglądały zajęcia, co nas wszystkich czeka itp. Kiedy szedłem tego dnia do szkoły zastanawiałem się, czy dobrze zrobiłem wybierając kółko teatralne? No ale już nie było odwrotu. Pani Barkley, nasza nauczycielka i opiekunka koła, ma obsesję na punkcie pracy jak i na tym abyśmy byli najlepsi w tym co robimy. I chyba tego się obawiałem najbardziej że zrobię coś czego będę potem żałował na zajęciach a tylko one mogły mi podwyższyć ocenę na koniec roku szkolnego. Tak rozmyślając na tym wszystkim nie zorientowałem się, że jestem już jakieś sto metrów od szkoły. Jako że kółko było ostanie na moim planie zajęć miałem jeszcze czas się na to przygotować.... Była długa przerwa razem z Eric'iem, Katie i innymi kumplami poszliśmy na stołówkę, siedzieliśmy i gadaliśmy o głupotach w pewnym momencie ktoś do nas podszedł, to była Sara zapytała się: - Czy kupicie los na loterię? Zbieram dla sierot! Sara zawsze była dobroduszna lubiła pomagać innym, chyba miała to po swoim ojcu. Jako że nie była lubiana czy może nie tolerowana przez innych wiedziała że spotka się z odmową. W pewnym momencie Eric powiedział do niej aby stąd spadała i pieniądze które uzbiera wydała na ciuchy dla siebie bo wygląda jak z czasów średniowiecza. Fakt Sara miała dziwny staromodny styl ale ja się temu nie dziwiłem bo dla niej najważniejsza była wiara a nie ona sama. Po słowach Erica zaczęli z niej szydzić jeszcze inne osoby z którymi siedziałem nawet Katie. Widziałem że Sarze sprawiło to przykrość ale ona nic nie powiedziała westchnęła tylko, odwróciła się i podeszła do następnego stolika prosząc o to samo co nas. Gdy zadzwonił dzwonek wszyscy wyszliśmy ze stołówki i udaliśmy się każdy w swoją stronę a ja do Pani Barkley na zajęcia teatralne. Sala teatralna była w innym budynku, więc trochę mi zajęło przejście tam. W końcu doszedłem do niej, jak się okazało wszyscy już byli w środku i czekali tylko na mnie. Pani Barkley zmierzyła mnie tylko, po czym usiadłem. O dziwo naprzeciw mnie siedziała Sara, wiedziałem już że ona również będzie w tym uczestniczyć. Pani wyjaśniła nam że zajęcia będą trwały tylko przez pół roku, ucieszyłem się niesamowicie jednak po tym co usłyszałem dalej z ust panny Barkley uśmiech zszedł mi z twarzy. Jednak Eric miał racę. Okazało się że pół roku ale tylko dlatego że w grudniu ma się odbyć przedstawienie i każdy musi w nim zagrać, pomyślałem że dostanę pewnie jakąś epizodyczną rolę co wypowie tylko jedną kwestię ale myliłem się i to bardzo. Po tym jak nasza nauczycielka przedstawiła nam co i jak, zaczęła dobierać rolę. To co usłyszałem zwaliło mnie z nóg – Główną rolę męską, czyli postać bogatego, dla którego życie nie ma sensu biznesmena zagra Louis. - Nie, nie będę w niczym grał. Odparłem – Jeżeli nie chcesz grać to wyjdź stąd. Cóż mogłem zrobić musiałem to zaakceptować. Przybił mnie jeszcze bardziej fakt że główną rolę żeńską, postać utalentowanej piosenkarki dostała Sara przyjdzie mi z nią grać na scenie,. Po zajęciach był czas na powrót do domu. Wyszedłem ze szkoły, czekałem aż przyjedzie po mnie Eric bo tak się umówiliśmy. Mogłem czekać do wieczora bo on i tak się nie zjawił. Zobaczyłem że Sara też wracała do domu więc musiałem wykorzystać tę sytuację, podszedłem do jej samochodu i kiedy już miała ruszać zapytałem: - Lubisz pomagać ludziom? - Lubić, lubię ale również chcę a co to za pytanie? Odrzekła – Jeśli lubisz pomagać to pomóż i mnie, podwieziesz mnie do domu? - Bóg nakazał pomagać innym, wsiadaj. Odparła. Po chwili zmierzaliśmy ku naszym domom, Sara mieszkała kilka przecznic dalej ode mnie więc nie widziałem powodu dla którego miała by mi odmówić. Jechaliśmy w ciszy jednak to ona odezwała się pierwsza: - Jesteś inny! - Słucham? Zapytałem – Mówię że jesteś inny niż ci twoi koledzy. - Czemu tak sądzisz? - Bo jako jedyny nie odezwałeś się do mnie tak jak oni. Zrozumiałem że muszę coś dla niej zrobić. - Ile kosztują te twoje losy? - Ćwierć dolara Odparła. Akurat zajechaliśmy pod mój dom wyszedłem z samochodu, podszedłem do drzwi od jej strony i powiedziałem – Poproszę dwa! Już miałem odchodzić kiedy usłyszałem -Dziękuję Louis – Ja również odparłem po czym poszedłem do wejścia. Wszedłem do domu przez drzwi, jednak zauważyłem że ona jeszcze siedzi zamyślona w swoim aucie, zastanawiałem się dlaczego? Po czym odjechała.