Story of my life - Rozdział 1

Pewnego dnia obudziły mnie promienie słońca wpadające przez okno do mojego pokoju który był na poddaszu. Otworzywszy oko pomyślałem, że to ostania niedziela wakacji, a to mnie wcale nie cieszyło ze względu na to że już jutro trzeba będzie wrócić do szkoły, jednak z drugiej strony medalu miałem 17 lat i wiedziałem że to ostatnia klasa w tej szkole i nie długo będzie trzeba wybrać jakąś drogę życia. Nie myślałem o tym za bardzo, bo musicie wiedzieć że byłem lekkoduchem i szczerze było mi wszystko jedno co będę robił po studiach, o ile na studia się wybiorę, bo najważniejsze było dla mnie to aby mieć pieniądze bo to w życiu jest najważniejsze bynajmniej tak mi się zdawało. Wiem że mój ojciec sławny kardiochirurg chciałby abym poszedł w jego ślady i wybrał medycynę, ale mnie wcale nie podobało się rozcinanie ludzi na stole operacyjnym, jednak on był innego zdania. Ojca często nie było w domu ciągle jakieś delegacje, dyżury, właściwie nie traktowałem go jak swego ojca ale jak kumpla do rozmowy, po prostu nie czułem z nim takiej więzi. Co innego z moją matką ona była kochana chociaż często się do mnie nie odzywała za moje wybryki, na ten przykład gdy miałem 14 lat wybiłem okno w piekarni, na szczęście właściciel sklepu to przyjaciel mojego taty i nie wniósł oskarżenia przeciwko mnie skończyło się tylko na niezłym kazaniu w naszym kościele przez wielmożnego Petera Shirley’a jedynego pastora w naszej parafii, za to niezłego zgreda ale o nim później. Oczywiście oprócz  tego moja matka nie odzywała się do mnie przez miesiąc. Ale to było normalne w takich przypadkach. Wracając do naszej historii przybity końcem wakacji wstałem, nałożyłem koszulkę, spodenki ruszyłem w stronę schodów po drodze wpadając do łazienki umyć zęby i przemyć zaspane jeszcze oczy. Kiedy przetarłem oczy ręcznikiem przewieszonym przez umywalkę ujrzałem w lustrze wysokiego, szczupłego chłopaka o dużych zielonych oczach, ciemnych włosach, po chwili wpatrywania się w lustro uświadomiłem sobie że to ja sam pomyślałem wtedy „Kurcze wyglądam nie najgorzej a nie mam żadnej dziewczyny?” Cóż właściwie miałem dziewczynę chociaż czy mogłem nazwać to „chodzeniem”? Właściwie to tak, była to dziewczyna z mojej szkoły i zarazem koleżanka na imię jej było Katie ale rozstaliśmy się kilka dni temu. Po prostu nie dogadywaliśmy się. Wyszedłem z łazienki, po czym zszedłem do kuchni, można powiedzieć że szedłem za zapachem jakim wydobywał się stamtąd był to zapach spieczonego bekonu już wiedziałem co jest na śniadanie. Gdy wszedłem do kuchni przy stole z patelnią w ręku stała moja mama zapytała mnie: - Wyspałeś się Louis? – Tak Mamo!- odparłem. Usiedliśmy do stołu i zaczęliśmy jeść śniadanie. Po krótkiej chwili moja mama powiedziała do mnie:

-Pośpiesz się, bo się spóźnimy. -O co Ci chodzi, gdzie się spóźnimy? Zapytałem. – Do kościoła dziś jest msza z okazji jutrzejszego rozpoczęcia roku szkolnego. Odparła

Na śmierć o tym zapomniałem fakt chodziliśmy do kościoła co niedziele, ale nie wiedziałem że mojej mamie na tym aż tak będzie zależeć. Po dłuższym wpatrywaniu się w pusty talerz odrzekłem – Tak, oczywiście. Już kończę . Szczerzę nie za bardzo wierzyłem w Boga. Twierdziłem że jeżeli Bóg istnieje, to dlaczego nie ma żadnego dowodu na to? Ale chodziłem do kościoła ze względu na to, aby nikt w mieście nie rozpuszczał żadnych plotek jacy to Wilson’owie nie wierzący są. A pro po opowiadam tak wszystko, a nawet nie mówiłem gdzie się to wszystko działo: a więc całą historię jaką opowiadam toczy się w Aberdeen, w Dakocie Południowej. Po tym jak skończyłem jeść śniadanie, mama zebrała brudne naczynia i odłożyła na bok twierdząc że umyje później. Po czym oboje się ubraliśmy i poszliśmy na mszę, do naszego kościoła.