Minęła noc, ja nadal nie rozumiałem co miała Sara na myśli mówiąc o tym że nie mogę jej kochać. W związku z tym musiałem z nią porozmawiać, tak więc postanowiłem pójść osobiście do domu Shirley'ów, kiedy zapukałem do drzwi otworzył mi Peter - Jest Sara? - spytałem
- Nie ma, będzie wieczorem.
- Mógłby pan przekazać jej że byłem i żeby się odezwała?
Peter tylko kiwnął głową że zrobi to o co go proszę, jednak kiedy miałem odejść, zagadał do mnie:
- Louis.
- Tak?
- Kochasz ją?
- Skąd pan wie? - Spytałem
- Odpowiedz mi tylko czy ją kochasz?
Zastanawiałem się skąd wie Peter o tym co do niej czuję - czyżby mu mówiła? - nie wiem, nie było czasu aby o tym myśleć, więc odpowiedziałem że "Tak"
- Więc jeżeli ją kochasz, to zapewne chcesz aby była szczęśliwa? Jeśli tak to daj jej spokój, proszę Cię.
- Ale... - nie zdążyłem nic powiedzieć kiedy ojciec Sary zamknął mi drzwi przed nosem. Odwróciłem się głośno krzycząc "Cholera". Kiedy zszedłem z werandy, widziałem jak Peter kuka przez okno...
Nadszedł wieczór, czekałem na jakiś znak od Sary. W końcu zadzwonił telefon podniosłem słuchawkę, usłyszałem jej głos. Umówiłem się z nią na spacer. Kiedy wracaliśmy spotkaliśmy moich "pożal się Boże" przyjaciół, którzy drwili ze mnie i ze Sary, bo jak można się zakochać w Sarze Shirley?! Właśnie przechodziliśmy przez park, było pusto więc pomyślałem że to idealny moment aby z nią porozmawiać:
- Sara.
Ona nic nie powiedziała tylko się do mnie odwróciła.
- Czemu wczoraj tak odebrałaś to że powiedziałem prawdę, że Cię Kocham?
- Louis - ze łzami w oczach powiedziała - Dlaczego nie potrafisz dotrzymać obietnic? Przecież mówiłeś że się we mnie nie zakochasz?
- To jest silniejsze ode mnie, ale powiedz mi co się dzieje?
- Louis, jestem chora.
Pomyślałem że możemy porozmawiać kiedy indziej.
- Jesteś chora? Chcesz iść do domu? Dobrze porozmawiamy kiedy wyzdrowiejesz...
- Nie, nie rozumiesz, nie możesz mnie kochać, moje dni są policzone.
- Co Ty pleciesz? - Wtrąciłem
- Ja od trzech lat choruję na białaczkę, do tej pory leki działały ale od pół roku mój organizm przestał je przyjmować, dziś byłam w szpitalu i już wiem zostało mi trzy, cztery miesiące życia!
Po tych słowach Sara zamilkła, przytuliła się do mnie przepraszając, a ja byłem w szoku...
Boshee, słooodkiee! ♥♥
OdpowiedzUsuń